A Porta do Perdón

Nacín, coma ti, nun verán remoto,

cando o mundo aínda non sabía

que algunhas cousas, unha vez nacidas,

xa non saben como morrer do todo.

Sigo escribindo botellas

e deixándoas ir.

Non sei cantas chegan.

Non sei cantas se afunden

antes de atopar unha beira.

Pero sigo, porque aprendín

que hai un tipo de fe

que non precisa resposta

para seguir sendo fe.

Hai portas que non se abren cada ano.

Hai pedras que gardan o seu perdón

como quen garda un segredo que só entende

quen xa coñece o peso de cargalo.

Din que só nos anos sinalados

a Porta cede,

que o resto do tempo

é só pedra fiel á súa clausura,

agardando a súa data,

sen deixar nunca, no fondo,

de ser Porta.

Este ano a Porta estará aberta.

Non todos os anos o está.

Este ano, se alguén se atreve a cruzala,

atopará que o Perdón

non estaba condicionado a merecelo,

só a atreverse a entrar.

Eu estarei alí,

do lado da luz,

non porque saiba que virás,

senón porque escollín

non ser tamén

unha casa ás escuras.

Coñecín un ser de mar,

nado para nadar océanos enteiros,

que aprendeu, porén, a sobrevivir

meténdose dentro de si mesmo

cada vez que o ceo se poñía escuro.

Non o culpo.

Tamén eu tiven, algunha vez,

a miña propia forma de desaparecer.

Regaleille, unha vez, unha pequena carapacha

cun corazón pintado enriba,

para que soubese —se é que se pode saber algo así—

que non fai falta saír enteiro

para seguir sendo amado.

Se algunha vez saes do teu mar interior,

saberás onde atoparme:

onde sempre,

onde aínda,

fiel ao que naceu aquel verán

que ningún dos dous escolleu,

pero que ningún dos dous

soubo —nin quixo—

deixar morrer do todo.

Houbo outros, antes ca el,

os Invisíbeis,

que se encerraron durante corenta anos

en casas que xa non eran refuxio

senón a forma máis longa dun medo.

E cando por fin saíron,

non choraban pola liberdade recuperada:

choraban por todo o tempo

que o medo lles roubara

sen lles pedir permiso.

Eu tamén chorei por eles.

Sospeito que alguén máis chorou tamén,

sen saber moi ben

se choraba por eles ou por si mesmo,

encerrado na súa carapacha.