Mehmet Fatih Ozturk

LA MUERTE RENACE CON TU AMOR

Bugün ölseydim,
sözlerimi söyleyecek kimse kalmazdı.
Bunu benden başka kimse bilmiyor;
bildiğiniz gibi,
o zamana kadar ben de ölmüş olurdum.
Şimdi bu kadar sözün ne anlamı var?
Beklemek için de bir nedenim kalmadı.
Bu yüzden
kendime diyorum ki, şimdi söylemek daha iyi:
Seni seviyorum...

Şimdi anlıyor musun?
Ölüm bile hayattayken olduğumdan daha konuşkan.

Eğer bir gün beni hatırlarsan,
geride bıraktığım bu sigaradan
bir nefes çek, derin bir soluk al;
bir nefes daha,
bir nefes daha...
Ve sonra,
dudakların kalbime değsin ve orada kalsın.
Ya da unut gitsin, sözlerimi görmezden gel,
ama çok iyi biliyorsun ki:
Seni bekliyor olacağım...

Ellerim yanıyor;
gözlerin avuçlarımda iki zümrüt gibi.
Ben bir şairim, sözlerim değersiz; biliyorum, dudaklarından dökülene kadar
bir kuruş bile etmezler . Ben bir şairim, sözlerim paha biçilmez! Üşüyorum, içimde karın soğukluğunu taşıyorum; bunu herkesten daha iyi biliyorsun. Gel, beni birkaç kelimeyle ısıt; seni özledim...