Oh, terras da brisa,
con que forza me chega,
elevando o meu voo,
e unindo os nosos berros.
Oh, terra de aflicións,
que se grava na nosa
escuridade,
murcha na soidade,
e nos parte en dous.
Un reflexo de terras ,
redondas e íntegras,
adornadas cos
adornos da carne,
e unha mente discordante.